1212

1. هیچ گاه کودک خود را با همسالان خود مقایسه نکنید این رفتارهای باعث ایجاد حقارت و بدبینی در کودک خواهد شد کودک فکر می کند کسی که  با او مقایسه شده است از دید پدر و مادر دوست داشتنی تر است و خود را موجودی دوست نداشتنی از دید والدین تصور می کند.

2.  هیچ گاه کودک خود را تنبیه جسمی نکنید این رفتار باعث ایجاد رفتار پرخاشگرانه و لجبازی در کودک خواهد شد و به احتمال زیاد در آینده در مقابل شکست های خود دست به پرخاشگری خواهد زد تحقیقات نشان داده است افرادی که در کودکی تنبیه جسمی شده اند در نوجوانی بیشتر مورد سوء استفاده جنسی قرار گرفته اند

3. هیچ گاه کودکان نباید مشاهده گر تنش های والدینی باشند هرچند و جود بحث بین پدر و مادر طبیعی است اما مشاهده این رفتارها باعث ایجاد استرس اضطراب، شب ادراری، دندان قروچه ، ناخن جویدن و یا وحشت های شبانه    در کودک خواهد شد.

4. از الفاظ بد و رکیک در مورد رفتارهای اشتباه کودک استفاده نکنید چرا که باعث ایجاد ذهنیت منفی در مورد خود کودک می شود و از طرفی همان الفاظ را در موقعیت های متفاوت بکار خواهد برد که باعث ناراحتی والدین خواهد شد.

5.در مقابل رفتارهای لجبازی کودک گاها بی تفاوت، بی توجه و در بعضی موارد با قاطعیت تمام برخورد کنید (قاطعیت یعنی کوتاه نیامدن نه پرخاشگری) اگر کودک برای درخواست نیازهای خود مدام گریه می کند سعی کنید گریه کودک را بدون پاسخ بگذارید و با قاطعیت تمام کوتاه نیاید.

6. همیشه سعی کنید از الفاظ مثبت در توصیف کارهای درست یا غلط کودک استفاده کنید بجای اینکه بگویم این کارت غلط بود بهتر است بگویم عزیزم این کارت خوب نبود این تغییر ساده در گفتار باعث پایداری رابطه والدین با کودک می شود اما اگر اشتباهات او را با لحنی که شخصیت او را مورد هدف قرار بدهیم بیان بشود کودک  در انجام رفتارها و اعمال خود دچار تردید می شود  و مدام استرس  شکست خوردن را ذهن می پروارند.

7. کودکان باید رفتارهای عاطفی و محبت آمیز والدین و بیان آن به همدیگر را از جانب پدر و مادر مشاهده کنند کودکانی که والدین آنها ابراز بیان عاطفی خوبی نسبت به همدیگر دارند از سلامت روان بالای برخوردارند اما کودکانی که در خانواده ای عاری از بیان احساسات رشد کرده ا ند عمدتا در نوجوانی و جوانی دارای مشکلاتی در رابطه عاطفی خواهند بود.

8. والدین باید هماهنگی لازم در تربیت کودک را با هم داشته باشند . پدران و مادرانی که هر کدام بطریقی که خود تشخیص می دهند با کودک خود رفتار می کنند در واقع با عث ایجاد ناسازگاری در کودک می شود و به طریقی غیر مستقیم کودک را وادار به رفتارهای لجباز گونه هدایت می کنند. هماهنگی والدین بمعنایی نشان ندادن تعارضات تربیتی در مقابل چشمان کودک است.

9. پدر و مادر هر دو باید رابطه متقابل و دوسویه با فرزندانشان را داشته باشند فقط توجه به تامین مالی کودک و فرستادن کودک به کلاس های مختلف برای رشد کودکان کافی نیست با توجه به مشکلات روزافزون و گذران بیشتر وقت کودکان با مادران خود لازم است پدران توجه داشته باشند گاهی اوقات با کودک خود بصورت جمعی و تنها با هم ارتباط داشته باشند تا کودک پسر و دختر رفتارهای پدر را در موقعیت های مختلف تجربه کنند.

10. در مواقعی که کودک به شما رجوع می کنند حتی اگر کار شخصی خود را انجام می دهید بایدبه او توجه کنید تا اعتماد بنفس او رشد کند.

11. کودک را تهدید به دوست نداشتن،ترک او ، ایجاد ترس نسبت به موضوع یا شی خاصی نکنید برای مثال (اگه این کارو کردی دیگه دوستت ندارم یا اگه این کارو کردی از این خونه میرم)

12. شغل کودک، کودکی است تلاش نکنید ناکامی های دوره کودکی خود را در کودک خود از بین ببرید کودکان قبل از سن مدرسه باید کودکی کنند شغل آنها فقط بازی است فرستادن کودک به کلاس های مختلف و پر کردن اوقات آزادی که می توان صرف کنجکاوی در محیط شود فقط باعث از بین رفتن دوران کودکی کودک شود والبته در بزرگسالی کودکی خواهد کرد.